|
|
M A R I L O U...V A N...L I E R O P De overschilderde foto’s tonen meestal kleine en grote groepen, soms immense massa’s mensen. Niet het individu maar de massa interesseert Marilou van Lierop. De figuren die ze toont zijn met mekaar verbonden, soms letterlijk met lijntjes, maar ze kijken niet naar mekaar. Er spreekt machteloosheid uit de manier waarop ze zich tot mekaar proberen te verhouden. Wat ze bezig zijn te doen doet vaak bizar, licht surrealistisch aan. Alsof ze in een droom of nachtmerrie zijn terecht gekomen. Marilou van Lierop schilderde aanvankelijk natuurbeelden, landschappen zonder begrenzing waarbij verschillende standpunten in één werk gecombineerd werden. Zo leidt de natuur een eigen leven, dat niet ondergeschikt is aan de menselijke blik. Op die manier wil Van Lierop de complexiteit en de chaos van de natuur uitdrukken. Een uitvloeisel van die natuurbeelden zijn langwerpige landschappen die ze op een stoelpoot schildert. De gebogen vorm van die smalle oppervlaktes suggereert opnieuw de onbegrensdheid van de natuur. In een installatie werden die smalle landschapjes gecombineerd tot een panorama van 360 graden. In haar recent werk benadert Marilou van Lierop de sociale realiteit op dezelfde manier als ze daarvoor met de natuur deed: ze toont hoe wij het bekende projecteren in het wilde, om op deze wijze ons de omgeving toe te eigenen. Wij zien de werkelijkheid niet als een complexe chaos. Wij zien alleen onze constructie ervan, de verhalen die wij er opleggen om aan de complexiteit van de realiteit te ontsnappen. In haar werk tracht Van Lierop de collectieve denkwijzen bloot te leggen die sterker zijn dan onszelf; de plannen en rasters die wij op de realiteit leggen maar die niet noodzakelijk overeenstemmen met die werkelijkheid; de hiërarchieën en ordeningen waarmee wij de realiteit te lijf gaan. Ladders als symbool van de hiërarchische verhoudingen tussen mensen duiken vaak op in Van Lierops werk. Ook de titel van deze tentoonstelling is eraan ontleend. Marilou van Lierop (Hulst, 1957) exposeerde met Berlinde de Bruyckere en Carla Zaccagnini in 2007 in Sint-Truiden onder de titel ‘Should Clouds be wasted, and little fish’. Ze nam verder deel aan tentoonstellingen als o.a. ‘Antichambre’ (Gent, 1986), GORGE(L) (KMSK Antwerpen, 2006-7) of ‘The Aerials of sublime landscapes’ (Breda, 2008).
|
